Informatie

Ervaring van Petra haar zwangerschap(pen)

Ervaring van Petra haar zwangerschap(pen)

Omdat ik het in mijn werk zó bijzonder vind dat de meeste vrouwen zo open en eerlijk vertellen over hoe zij hun zwangerschap, bevalling of kraamperiode ervaren (of dit nou positief is of niet) en jullie ook regelmatig vragen hoe het met mij gaat (super lief!), dacht ik: ik schrijf een blog hoe ik deze reis nou ervaar als verloskundige én moeder.

 

Dit is mijn derde zwangerschap sinds 2017. Als onze zoon in februari geboren is, heb ik zelf 3 (!) geboortes mogen ervaren in 3,5 jaar tijd. Eerst iets over mijn eerdere ervaringen. Begin 2017 raakte ik de eerste cyclus dat we probeerden in verwachting te raken, meteen zwanger. Wat een geschenk! Mijn eerste zwangerschap verliep perfect (geen enkel ‘symptoom’ behalve een groeiende buik!), tot precies 29 weken. Ik voelde de hele dag al geen bewegingen in mijn buik en helaas bleek dat ons dochtertje was overleden (hier is nooit een oorzaak voor gevonden). Mijns inziens het ergste wat je kan overkomen als (aanstaande) ouders. Ik werd ingeleid en heb een ruggenprik als pijnstilling gekregen. De bevalling hebben wij, ondanks de situatie en medische setting, als heel positief ervaren. Ellen heeft geen tel van onze zijde geweken en was onze rots in de branding. Er werd heel serieus met onze wensen omgegaan door alle lieve zorgverleners en we waren heel dankbaar dat er geen complicaties optraden. De kraamweek was overweldigend: we stroomden over van liefde en trots naar onze Suus toe, ons prachtige meisje van 1328 gram en 45 cm. Heel oneerlijk vonden we het dat we haar moesten begraven aan het eind van de week.

 

Met Suus in ons hart en heel veel positieve moed (mede door de therapie die ik gevolgd heb) zijn we de toekomst tegemoet gegaan. Een broertje of zusje voor haar was onze wens en we waren dan ook enorm verrast en blij dat ik 3 maanden later opnieuw in verwachting was. De zwangerschap was een rollercoaster aan álle emoties die je maar kunt bedenken: blijdschap, verdriet, trots, angst, rouw, moed, schuldgevoel, maar vooral heel veel vertrouwen in onze tweede dochter. Na 40 weken en 5 dagen mochten wij haar thuis vanuit het bevalbad in onze armen sluiten. Wat een enorm positieve en helende ervaring, mede dankzij de begeleiding tijdens de geboorte door Ellen en Mieke. Hoera! Daar is onze Loes. Met haar 3700 gram overtrof ze al onze verwachtingen, aangezien ik in de zwangerschap héél veel echo’s heb gehad in verband met de verdenking op groeivertraging. De kraamweek was opnieuw overweldigend: weer veel liefde en trots en als kers op de taart mocht Loes bij ons blijven. We vierden het nieuwe leven volop! De borstvoeding kwam goed op gang en behalve een korte tongriem en lipband (die gelaserd zijn), waren er gelukkig geen ‘struggles’. Super dankbaar, want ik weet maar al te goed dat borstvoeding een hele reis kan zijn. De draagdoek was mijn beste vriend, in de eerste 4 maanden sliep zij overdag bijna alleen maar tegen mij aan. Door de draagdoek had ik toch nog wat bewegingsvrijheid. Ik genoot hier van, maar het benauwde mij ook wel! Continu een meisje tegen je aan, ik wilde graag meer vrijheid. Als ik achteraf terugkijk, is het niet meer dan logisch dat een pasgeboren baby heel veel mama nodig heeft (ze noemen de eerste periode na de geboorte ook wel ‘het vierde trimester’) en mis ik die periode ook wel weer. Ik zou graag willen dat ze nu eens langer dan 3 seconden rustig bij me op schoot kan liggen 😉

 

Na de zwangerschap en de geboorte van Loes, moesten we er echt even niet aan denken dat ik mogelijk opnieuw zwanger zou raken, dus plaatste Ellen een spiraal bij mij. Een jaar later liet ik deze weer verwijderen vanwege onze wens voor een derde wonder. Een klein half jaar later had ik, op mijn 29e verjaardag, een positieve test in handen. Hoera! Net als (bijna) iedereen was ik in het begin onzeker en ja, zo af en toe maakte ik daarom gebruik van het feit dat ik verloskundige én echoscopiste ben. Een aantal keer heb ik aan het eind van mijn spreekuur weleens even gespiekt naar ons kleine wondertje. Met 8 weken zwangerschap hebben we, na de intake en echo bij Ellen, het heugelijke nieuws met iedereen om ons heen gedeeld.

 

Omdat Ellen niet alleen mijn collega, maar ook mijn nicht en beste vriendin is, begeleid zij de gehele zwangerschap en heb ik, net als elke andere zwangere dame, de ‘standaard’ controles. Meestal gezellig tijdens het avondeten met onze partners en Loes erbij.

 

Toen Loes 2 jaar werd, was ik 12 weken zwanger en kreeg ze van vrienden een aantal leuke boekjes over een baby in de buik van mama en het krijgen van een broertje of zusje. Echt een aanrader, heel leuk! Ondertussen luistert ze regelmatig met haar eigen dokterssetje naar de baby, voelt ze ook dat de baby beweegt en vertelt ze vrolijk aan iedereen dat ze zelf ook een ‘babybroertje’ in haar buik heeft. En hóe ze het heeft opgepikt, geen idee, maar deze dochter van een verloskundige weet al dat de baby ‘uit mama’s vagina’ gaat komen als hij heel goed gegroeid is. Gelukkig heeft ze nog geen tijdsbesef 😊.

 

Bij 16 weken hadden vriendinnen een heuse ‘gender reveal party’ georganiseerd. Super lief! Hoewel het ons echt niet uitmaakt wat voor geslacht ons kindje zou hebben, waren we wel enorm benieuwd. Nadat we eerst de dartpijltjes misgooiden in de ballonnen, vloog er bij poging twee blauwe confetti uit! Hoera, een jongetje op komst! Dit verklaarde voor ons ook wel dat ik mij zo anders voel dan bij de zwangerschap van Suus en Loes. Met name dat ik best wel misselijk ben geweest tot zo’n 20 weken was een verschil.

 

Rond 16 weken zwangerschap ben ik, na ruim 2 jaar, gestopt met borstvoeding geven aan Loes. Heel dankbaar voor deze periode en het afbouwen ging gelukkig heel natuurlijk.

 

Deze zwangerschap ervaren we mentaal gezien veel relaxter, we hebben enorm veel vertrouwen! Dit komt mede doordat we na de twintig weken echo niet in een heel ‘groeiecho traject’ zijn beland. Waar voor veel zwangeren en partners de echo echt een momentje is om naar uit te kijken, ervaren wij het als een geschenk dat we na de 20 weken geen echo meer hebben gehad. Hoe fijn! Die foto’s komen na de geboorte wel 😉 Ik ervaar de zwangerschap echt als iets magisch, een wonder en ben enorm trots op mijn vrouwelijke lichaam met extra rondingen, dat dit toch mogelijk is! Er groeit een mens in mij! Hier blijf ik (ook tijdens mijn werk) verbaasd over, het wonder van de natuur. In één woord: WAUW.

 

Rond 25 a 30 weken zwangerschap begon ik mij steeds vermoeider te voelen en kreeg ik wat klachten van het bekken (waarvoor ik en aantal keer naar fysiotherapie ben geweest). Het herstel van de gebroken nachten die we soms hebben viel mij steeds zwaarder. Uiteindelijk hebben mijn lieve collega’s en vriend voor mij het besluit genomen dat ik sinds 30 weken zwangerschap geen nachten meer werk. En hoewel ik wel wist dat dit nodig was en ik dit ook zeker had geadviseerd aan ‘mijn zwangeren’, voelde ik mij hier toch schuldig over. Ondertussen ben ik daar wel overheen hoor!

 

Op het moment van schrijven ben ik 34 weken zwanger. Nog 2 dagen werken en dan start mijn verlof (ja: ook ik tel het af, ondanks dat ik enorm veel van mijn werk houd!). Ik ben heel benieuwd of ik mijn laatste diensten mag afsluiten met het geboren zien worden van een kerstkindje!

 

Wat ik in mijn zwangerschapsverlof ga doen? Ik denk heel weinig. Rusten, wandelen, één op één aandacht voor Loes (heel erg beseffend dat dit de laatste periode gaat zijn dat ze als enige kind thuis woont). Helaas mede door de lockdown waarin we zitten, kunnen we ook niet zoveel (want ik zou heel graag nog naar de sauna willen, of een zwangerschapsmassage, of naar de schoonheidsspecialiste, of lekker lunchen met vriendinnen, of uit eten met m’n vriend, of of of….). Maar aan de andere kant, zonder al die afspraken kan ik wel lekker in mijn coconnetje gaan zitten. En oh ja, de babykamer gereed maken is ook nog wel een idee. Ik verheug me erop om lekker te tuttelen (en online te shoppen)! Rond 38-39 weken (na de lockdown) staat er nog een zwangerschapsshoot gepland, hopelijk blijft de kleine man dus nog even lekker zitten!

 

En de geboorte? Ik kijk er naar uit! Niet alleen omdat daarna ons kindje er is, maar ook naar het geboorte geven zelf. Ik hoop dat het lukt om bij de geboorte mijn verloskundig brein los te laten en niet aan alle scenario’s te denken. Want soms is het weleens lastig hoor, als je van dit gebied zoveel afweet! Daarom heb ik ook in Loes haar zwangerschap een cursus hypnobirthing gevolgd en wil ik nu deze affirmaties en oefeningen er weer bij pakken. Onze wens is om opnieuw thuis, in bad, te bevallen. Met begeleiding van Ellen en Mieke/Emma én een geboortefotograaf. Hopelijk mag deze wens uitkomen! Hier ‘moeten’ we nog een aantal weken geduld voor hebben. Als jullie het leuk vinden deel ik mijn ervaring na die tijd!

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.