Informatie

Geboorte ervaring van Petra

Geboorte ervaring van Petra

Heel dankbaar ben ik, dat ik een positief geboorte verhaal met jullie kan delen. Ik vond de geboorte van Sam namelijk geweldig 🙂

 

Op woensdagavond 3 februari, één dag na “de uitgerekende datum”, was onze kleine man óntzettend druk in de buik. Samen met René was ik heel bewust van dit moment en hebben we het zelfs nog gefilmd. Rond 22.00 stapte ik onder de douche en spande mijn buik een aantal keren pijnloos aan. Toen ik rond 22.30 in bed kroop, zei ik tegen René: ‘ik weet niet waarom, maar ik denk dat hij vannacht geboren gaat worden’. M’n buik voelde overigens weer helemaal rustig aan na het douchen en ik viel snel in slaap. Rond 00.30 (ondertussen dus 4 februari en 40+2 weken zwanger) even eruit om naar het toilet te gaan, net als elke nacht. Om 01.30 werd ik opnieuw wakker en moest ik weer naar het toilet. Toen ik terug in bed lag en draaide, voelde ik een soort doffe knap onderin mijn buik. Ik dacht: zou dit het gevoel van vliezen breken zijn? Maar wuifde dat voor mezelf weg, omdat ik geen water voelde lopen. Toen ik een paar minuten later (om 01.45 uur) verder draaide in bed, voelde ik water langs m’n benen lopen. Snel stapte ik uit bed en riep naar René dat hij een handdoek moest pakken (want tsja: ik had m’n bed helemaal niet beschermd, omdat ik ervan overtuigd dat de geboorte zou starten met weeën). René schrok wakker en gaf me snel een handdoek. Ondertussen zuchtte ik al rustig mijn eerste wee weg. Toen de wee net was weggezakt, kwam de volgende wee er al aan! De weeën volgde elkaar direct heel snel op elkaar, ik had nauwelijks pauze en het voelde al heel intens. Dus toen René dacht dat hij wel weer terug in bed kon kruipen, gaf ik hem alvast ‘de opdracht’ om het bevalbad op te zetten in de woonkamer.

 

En terwijl René het bevalbad aan het oppompen was, probeerde ik tussen het wegademen van de weeën door wat spulletjes klaar te zetten. Na een minuut of tien gaf ik het op, het voelde al té intens om nog met andere dingen bezig te zijn. Ik had de aandacht volledig nodig voor mezelf en het baringsproces. Ik zat op de skippybal, leunend tegen de eetkamertafel aan. Om 02.15 belden we Ellen: ‘een half uurtje is het nu bezig? Is het al nodig dat ik kom dan?’ Vroeg Ellen. JA! Kom nu maar gewoon! Snauwde ik. Dit was voor Ellen genoeg om door te hebben dat het serieus was. Nadat we Ellen hadden gebeld, belden we geboortefotograaf Valeska van Wildflower photography. Vlak na elkaar kwamen Ellen en Valeska bij ons thuis rond 02.45. Ellen zag aan mij dat het al zeer serieus was en stalde meteen alle benodigde spullen uit en belde Mieke (die in plaats van de kraamzorg de assistentie kwam doen).

 

Rond 03.00 was er een klein laagje water van zo’n 20 cm in het bad en stapte ik er al in. Ik had zo’n behoefte aan het warme water! Ondanks dat het nog maar weinig water was, voelde het al erg prettig aan. Ik merkte direct aan mezelf dat ik beter kon ontspannen tussen de weeën door, heerlijk. René zat achter mij, op de bank, en kriebelde mijn nek, schouders en armen. Dit voelde heel erg prettig aan en ik raakte helemaal in mijn eigen bubbel. Hij vertelde dat hij zo trots was en dat ik zo goed bezig was. Dit gaf mij veel vertrouwen in mijn eigen lichaam. Ondertussen maakte Valeska foto’s, wat ik helemaal niet in de gaten had. Ook Ellen en Mieke waren onzichtbaar aanwezig, maar hun aanwezigheid gaf mij al het vertrouwen dat ik nodig had. Om ongeveer 03.15 begon mijn lichaam al passief wat mee te duwen. Ikzelf zuchtte het nog rustig weg, maar Ellen merkte wel degelijk aan mij dat dit het eind van de ontsluitingsfase was. Ik kon niet geloven dat de persfase al bijna zou gaan beginnen, ik was pas net wakker en had voor mijn idee nog maar een paar weeën gehad. Ik wilde graag zelf voelen of ik daadwerkelijk volledig geopend was en kwam al snel met mijn vingers op het hoofdje. Onzeker als dat ik zelf op dat moment was, wilde ik toch nog dat Ellen het controleerde en inderdaad: volledige ontsluiting! De kraan was pas net uitgezet, het bevalbad was pas net vol. Om 03.30 begon de persfase, ook in het bad. Rustig duwde mijn lichaam zelf het hoofdje steeds dieper het bekken in en na een paar keer meepersen kon ik uitwendig al een stukje van het hoofd voelen. Heel gecontroleerd liet ik zijn hoofdje en de rest van zijn lijfje geboren worden, dit was om 03.45. Heel bewust hield ik hem nog even onder water, bewonderde hem en tilde hem daarna zelf uit het water naar mijn borst toe. Dit moment was zóóó magisch! Zonder hulp van buitenaf (behalve één keer op mijn verzoek de check voor volledige ontsluiting), hebben de baby en ik dit met z’n tweetjes gedaan! Wat is de natuur toch prachtig!

 

Daar is hij dan! Onze SAM! Na een eerste kreet om zijn longen te ontplooien, lag hij heerlijk rustig op mijn borst. Zo’n 5 minuten na de geboorte hebben we onze dochter Loes wakker gemaakt, zodat ze haar broertje kon ontmoeten. In de zwangerschap had ik aan haar uitgelegd dat als de baby uit mijn buik zou komen, ik dan in het bad zou zitten en Loes had bedacht dat ze ook erg graag bij mama en de baby in bad wilde. Aan die wens van haar wilde ik graag gehoor geven.

 

Op het moment dat René beneden kwam met Loes, werd de placenta geboren, welke we in een teiltje tilden en lieten drijven op het water (ik had een halve lotus geboorte). Loes moest nog heel even écht wakker worden, maar bedacht al snel dat ze het bad in wilde. Haar eerste reactie was zó lief en bijzonder! Het was echt liefde op het eerste gezicht voor haar broertje. Heel voorzichtig aaide ze Sam over zijn hoofdje en gaf ze hem kusjes. In één woord GEWELDIG om te zien.

 

Na ongeveer 20 (denk ik) minuten, wilde ik het bad uit omdat ik duizelig werd. We hadden een matras op tafel als ‘bed’, maar het lukte niet om hierop te klimmen, dus werd het matras op de grond gelegd. Daar kon ik even rustig bijkomen en dronk Sam voor het eerst aan de borst. Na wat rust, twee paracetamol tegen de flinke naweeën, een kop thee, een banaantje en natuurlijk beschuit met muisjes voelde ik me alweer een stuk beter gelukkig. Ellen ging Sam nakijken, wegen (3700 gram, precies even zwaar als Loes!) en René knipte de navelstreng door. Ruim twee uur na de geboorte ging de fotograaf weer naar huis en ook Ellen en Mieke rondden hun werkzaamheden af. Rond half 7 lagen we allemaal boven in bed om nog even een powernap te doen voordat de kraamzorg op de stoep zou staan!

 

De geboorte is ook gefilmd en toen ik het terugkeek, hoor ik mezelf vlak na Sam zijn geboorte zeggen: ‘wat een droom!’. En zo heb ik (en René gelukkig ook 😊) de geboorte van Sam dan ook echt ervaren; als een droombevalling. Een ervaring die ik jullie allemaal ook toewens!

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.